خطای محاسباتی در پایداری سیستماتیک:
بزرگترین اشتباه استراتژیک واشینگتن، تصور فروپاشی ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران پس از ترور مقامات ارشد من جمله رهبر شهید بود. انتصاب سریع و قانونی آیتالله سید مجتبی حسینی خامنهای توسط مجلس خبرگان در ۱۷ اسفند ۱۴۰۴، نشان داد که ساختار قدرت در ایران دارای لایههای تابآوری است که فراتر از اشخاص عمل میکند. این انتقال قدرت سریع، عملاً استراتژی “بیسر کردن” را شکست داد
ابعاد نظامی و فرسایش در عمق:
جنگ رمضان برخلاف نبردهای کلاسیک، به یک “جنگ نامتقارن هوشمند” تبدیل شده است. ایالات متحده که به ظن خود با برتری تکنولوژیک وارد شد، اکنون درگیر زنجیرهای از حملات پهپادی و موشکی به پایگاههای منطقهای خود (سنتکام) است. هزینه نگهداری ناوگان در منطقه و مقابله با تهدیدات مداوم در منطقه خلیج فارس، بودجه دفاعی آمریکا را با چالشی جدی مواجه کرده و عملاً ارتش این کشور را در یک بنبست تاکتیکی قرار داده است.
بحران مشروعیت و فشار داخلی:
در داخل ایالت متحدهآمریکا ، همزمانی این جنگ با مشکلات اقتصادی ناشی از اختلال در بازار انرژی، موجی از اعتراضات ضدجنگ را برانگیخته است. شعار “نه به جنگ دیگر در خاورمیانه” بار دیگر در خیابانهای واشینگتن طنینانداز شده و دولت فعلی آمریکا را با بحران مقبولیت جدی روبرو کرده است.
تغییر موازنه جهانی:
این جنگ عملاً باعث نزدیکی بیسابقه بلوک شرق به ایران شده است. آمریکا با ورود به این باتلاق، فرصت تمرکز بر شرق آسیا را از دست داده و منابع خود را در جایی هزینه میکند که خروجی آن تنها انزوای بیشتر دیپلماتیک بوده است.
“باتلاق جنگ رمضان” برای آمریکا صرفاً یک شکست نظامی نیست، بلکه یک بنبست استراتژیک است. خروج از این معرکه بدون دستاورد ملموس، به معنای پایان هژمونی آمریکا در منطقه است و تداوم آن، به معنای فرسایش کامل توان اقتصادی و نظامی. ترامپ نیز اکنون در موقعیتی قرار گرفته که راه پیشروی را بسته و راه بازگشت را پرهزینه میبیند؛ تعریفی دقیق از یک “باتلاق سیاسی-نظامی”
